ေအာင္သန္း၏ေအာင္ဆန္း အပိုင္း(၃)

(၃)ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၌

၁၉၃၂-ခု-ႏွစ္တြင္ ေအာင္ဆန္းသည္ အဂၤလိပ္ျမန္မာ ဆယ္တန္းကို ျမန္မာစာႏွင့္ ပါဠိဘာသာတို႔တြင္ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ေအာင္ျမင္၍ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္လာပါသည္။ ထိုေခတ္က ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ အထက္တန္းလႊာႏွင့္ အလတ္တန္းလႊာမ်ားမွ လာၾကသူမ်ားျဖစ္၍ အလြန္-ရွဳိး-ထုတ္ၾကပါသည္။ ၀တ္စားဆင္ယင္ရာ၌ ေကာင့္ေပ့၊ လွေပ့၊ ဆန္းေပ့ဆိုသည္ အ၀တ္မ်ားကိုသာ ဂုဏ္တုဂုဏ္ၿပိဳင္ ၀တ္ဆင္ၾကပါသည္။ ထိုေခတ္ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားျဖစ္လာေသာ ေအာင္ဆန္းသည္ တမူထူးျခားေနပါသည္။

အျခားေက်ာင္းသားမ်ား စတိုင္ထုတ္သေလာက္(၀ါ)ဂိုက္ေပးသေလာက္ ေအာင္ဆန္းသည္ အ၀တ္ကိုလည္းဂရုမစိုက္ အစားကိုလည္းဂရုမစိုက္ အေနအထိုင္ကိုလည္းဂရုမစိုက္ ျဖစ္သလိုေနပါသည္။အျခားေက်ာင္းသားမ်ား ဘိုေကေျပာင္ေနေအာင္ ဖီးလိမ္းျပင္ဆင္သေလာက္ ေအာင္ဆန္းသည္ အၿမဲဆံပင္စုတ္ဖြားျဖင့္ေနတတ္ပါသည္။ အျခားေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ပိုး ဖဲ ကတီၱပါ ဘန္ေကာက္စေသာ အေကာင္းစားအထည္မ်ားကို ၀တ္ဆင္ေသာ္လည္း ေအာင္ဆန္းကား မႏၱေလးလုံခ်ည္တပတ္ႏြမ္း၊ပင္နီတိုက္ပုံအင္းက်ီ တခါတရံ သကၠလပ္အကၤ်ီ တပတ္ႏြမ္း စသည္တို႔ကိုသာ ၀တ္ဆင္ေလ့ရွိပါသည္။ အျခားေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတ႔ို၏ အခန္းမ်ားကို လွပေအာင္မြမ္းမံခ်ယ္လွယ္ထားၾကသျဖင့္ အခန္းမ်ားလွပခန္႔ညားသေလာက္ ေအာင္ဆန္း၏အခန္းသည္ရွဳပ္ပြေနပါသည္။ တခန္းလုံး၌စာအုပ္မ်ားျပန္႕ႀကဲေန၍ အကၤ်ီလုံခ်ည္တို႔ုလည္း ေနရာအႏွံ႔အျပား ေရာက္ေနၾကပါသည္။ အိပ္ရာကိုလည္း မည္သည့္အခါမွ် မသိမ္းဘဲ ျခင္ေထာင္ကိုလည္း အၿမဲေထာင္ထားပါသည္။

          သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ေနတတ္ထိုင္တတ္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားက မည္မွ်ႏွာေခါင္းရႈံေစကာမူ ေအာင္ဆန္းကား ပတ္၀န္းက်င္ကိုလုံး၀ဂရုမစိုက္ ၀တ္ၿမဲေနၿမဲအတိုင္းပင္။ အျခားေက်ာင္းသားမ်ားက သူ႔အားေဖာ္ေရြစြာ ႏွဳတ္ဆက္ေသာ္လည္း သူကျပန္၍ ႏွဳတ္ဆက္ခ်င္မွ ႏွဳတ္ဆက္သည္။ ထိုသို႔ေသာ ေအာင္ဆန္းကို ေက်ာင္းသားအမ်ားက ‘ဂြစာ’ဟု ကင္ပြန္းတပ္ၾကသည္မွာ မထူးဆန္းလွေပ။

          ထိုမွ်ဂြက်ေသာ္လည္း ေအာင္ဆန္းသည္ အလြန္စာဖတ္သူျဖစ္ပါသည္။ စာဖတ္ရာ၌ ေက်ာင္းသင္စာအုပ္မ်ားကိုပါမက အျပင္အပမွစာအုပ္မ်ား (အထူးသျဖင့္ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္မ်ား)ကိုပါ ဖတ္ေလ့ရွိပါသည္။ ဖတ္ရာ၌လည္း အခန္းနီးခ်င္းမ်ားအတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မည္ မျဖစ္မည္ကိုပင္ သတိမျပဳႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေအာ္ဖတ္လိုက ဖတ္တတ္ပါသည္။ ေအာင္ဆန္းသည္ မိမိကိုႏွဳတ္ဆက္သူမ်ားအား ျပန္ႏွဳတ္ဆက္လိုမွႏွဳတ္ဆက္ျခင္း စာေအာ္ဖတ္လိုက ဖတ္ျခင္းတို႔သည္ အျခားေက်ာင္းသားမ်ားအား ေစာ္ကားလိုေသာ ေမာက္မာလိုသည့္ စိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္မဟုတ္။ စဥ္းစားခ်င္ရာစဥ္းစား၍ ပတ္၀န္းက်င္ကိုေမ့ေနေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ တခါက အဂၤလိပ္စာပါေမာကၡ မစၥတာရုိ႕ဒ္စ္((F.W.W.Rhodes)က ကၽြန္ေတာ့္အား “မင့္ညီဟာ မိုးေပၚခဏခဏတက္ေနလို႔ ငါကေျမႀကီးေပၚျပန္ေရာက္အာင္ ခ်ခ်ေပးေနရတယ္”ဟု ရယ္ေမာေျပာဆိုဘူးပါသည္။

          ေအာင္းဆန္း ဘာေတြစဥ္းစားေနပါသနည္း။ လူပ်ဳိအရြယ္တို႔သဘာ၀အေလ်ာက္ မိန္းကေလးေတြအေၾကာင္းကို စဥ္းစားေနပါသလား။ မဟုတ္ပါ၊ ေအာင္ဆန္းစဥ္းစားေနသည္မွာ ကၽြန္ျဖစ္ေနေသာ အဖႏိုင္ငံကို မည္သို႔ကယ္တင္ရမည္နည္း ဆိုသည့္ အလြန္ႀကီးက်ယ္ေသာ ျပႆနာမ်ားကို စဥ္းစားေနေၾကာင္း သူ၏ေနာက္ပိုင္းလုပ္ရပ္မ်ားက သက္ေသခံပါသည္။

          ေအာင္ဆန္းသည္ ေလာကြတ္လုပ္တတ္သူမဟုတ္ပါ စိတ္ထဲကမပါဘဲ ေလာကြတ္စကားေတြ ေျပာေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းလုိသူမဟုတ္ပါ။ ၁၉၄၇-ခု ဇူလိုင္လ ၂၉-ရက္ေန႔ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လြတ္ေတာ္အစီးေ၀းတြင္ ‘ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းေၾကာင္း’အဆိုတင္သြင္းရင္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးႏုက ေအာက္ပါအတိုင္းေျပာၾကားခ့ဲဘူးပါသည္။ “အ့ဲဒီလိုေတြ႕ရတ့ဲအခါမွာကိုေအာင္ဆန္းဟာ သူမ်ားႏွင့္မတူေအာင္ထူးျခားတ့ဲ အမူအရာေတြကို စၿပီးေတြ႕ရေတာ့တာပဲ၊ဥပမာ စေတြ႕ၾကတယ္ဆိုရင္ တေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္ သူတစ္ေယာက္ထဲကဘဲ ဘာမွမေျပာဘဲ ငုတ္တုပ္ထိုင္ေနတယ္၊ သည္ေတာ့အေတာ္ထူးဆန္းတ့ဲပုဂၢိဳလ္ဘဲလို႔ ေအာက့္ေမ့ၿပီး အ့ဲဒီေန႔ အခ်ိန္ကုန္ၿပီးျပန္ခ့ဲရတယ္ ”

          “အ့ဲဒီမွာေတြ႕ၾကတ့ဲအေၾကာင္း အေၾကာင္းျပဳၿပီး လမ္းမွာေတြ႕တ့ဲအခါဘယ္သြားမလို႔လဲ ဘယ္ကလာလဲ ဘာလုပ္မလို႔လဲ စသည္ျဖင့္ႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္ ႏွဳတ္ဆက္တ့ဲအခါမွာ ကိုအုန္း၊ ကၽြန္ေတာ္၊ ကိုသိန္းေဖ၊ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔ကသာ ဒီလိုႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္ ကိုေအာင္ဆန္းကေတာ့ ႏွဳတ္ဆက္ေပမ့ဲ လွည့္မၾကည့္ဘဲ ေလွ်ာက္သြားခ်င္သြားတာဘဲ၊ ျပန္ေျပာခ်င္မွေျပာတယ္၊ ရပ္ၾကည့္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားခ်င္သြားတာဘဲ။”

          “သူမေျပာဘူးဆိုၿပီး သူ႔ကိုဖာသိဖာသာေနလိုက္ေပမ့ဲ အ့ဲဒီအခါမွာ အပိုမပါဘဲ ေျပာစရာရွိတာ လာၿပီးေျပာတာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းအေၾကာင္းမသိဘူး၊ ေတြ႕တာလဲေနာက္က်ေနတယ္၊ တစ္ေန႔ေတာ့ ကိုသိန္းေဖကို အ့ဲဒီကိုေအာင္ဆန္းဆိုတ့ဲလူဟာ ဘယ္လိုလူစားလဲ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ ႏွဳတ္ဆက္လို႔လဲမရဘူး၊ ၿပဳံးလို႔လဲမရဘူး၊ သူ႔ကို လူထူးဆန္းတမ်ဳိးဘဲလို႔ အ့ဲဒီလို အမွတ္သညာ ထားလိုက္တယ္”

          ေနာက္ေျခာက္လေလာက္အၾကာ သူနဲ႔ရင္းရင္းႏီွးႏွီးေပါင္းၾကည့္လိုက္တ့ဲ ခါက်ေတာ့ ကိုေအာင္ဆန္းဟာ ေလာကြတ္ဆိုတာ သာၿပီးသူအယုံအၾကည္မရွိေသးတယ္ ေလာကြတ္ေျပာေနတ့ဲသူေတြဟာ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ညာေနတ့ဲလူေတြဘဲ။

          “ဒီေတ့ာကာ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပါင္းရမ့ဲသူေတြဟာ ေလာကြတ္ေတြဘာေတြ အပိုအလုပ္ေတြ ေျပာေနဘို႔မလိုဘူး၊ ေျပာစရာရွိတာေတြေျပာ၊ ဆိုစရာရွိတာေတြဆို အေရးရွိတ့ဲအခါမွ ေျပာဆိုဘို႔ ေဆြးေႏြးစရာရွိတာေတြေဆြးေႏြးဘို႔ ဒါဘဲ။”

          “အ့ဲဒီအခါမွာ သြားေတြ႕ေတာ့ ကိုေအာင္ဆန္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထင္တ့ဲအတိုင္း ကတ္သီးကတ္သတ္ လူတစ္မ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ အတိအက်ကို လိုလားတ့ဲ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ႔ရပါတယ္”      

          ၁၉၃၂-၃၃ခု ေက်ာင္းဖြင့္စတြင္ တကၠသိုလိုလ္သမဂၢက ႀကီးမွဴးလ်က္ ‘ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ာသည္ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္သင့္’ဟူေသာအဆိုတစ္ရပ္ကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ စကားရည္လုပြဲတစ္ခု က်င္းပပါသည္။ ထိုအဆိုကို ကၽြန္ေတာ္တို႔တင္သြင္း၍ ကိုေအးခ်ဳိဆိုသူက ကန္႔ကြက္ပါသည္။

          စကားရည္လုပြဲမျပဳလုပ္မီကပင္ ဤျပႆနာႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရန္ကုန္ေဂဇက္(The Rangoon Gazette) သတင္းစာတြင္ အေျခအတင္ေရးသားၾကပါသည္။ အေၾကာင္းအရာမွာ ႏိုင္ငံေရးဆက္ဆံေနရကား အျပင္မွႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားလဲ ၀င္ေရးၾကပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က ႏိုင္ငံေရးေလာက၌ အိႏၵယျပည္ႏွင့္ ျမန္မာျပည္ခြဲေရး တြဲေရးျပႆနာသည္ ထိပ္တန္းေရာက္ေန ပါသည္။

ၿဗိသိသွ်တို႔သည္ ျမန္မာျပည္ကို သုံးႀကိမ္သုံးလည္ (၁၈၂၄-၁၈၅၂-၁၈၈၅)တိုက္ခိုက္သိမ္းယူ၍ အိႏၵိယျပည္အတြင္း ထည့္သြင္းထားၾကပါသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေစာေစာပိုင္း၌ မင္းႀကီးခ်ဳပ္၊ ေနာက္ပိုင္း၌ ဒုတိယဘုရင္ခံ၊ ထို႔ေနာက္ ဘုရင္ခံကေဆာင္ရြက္သည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ အိႏၵိယျပည္ရွိ ဘုရင္ခံခ်ဳပ္၏ လက္ေအာက္ခံမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုလွ်င္ ျမန္မာျပည္သည္ အိႏၵိယျပည္၏ ျပည္နယ္တစ္ခုမွ်သာျဖစ္၍ ျမန္မာျပည္၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအႀကီးအကဲမ်ားသည္ အိႏိၵယဘုရင္ခံခ်ဳပ္၏ အမိန္႔ကို နာခံၾကရပါသည္။

          ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားထဲတြင္ အိႏၵယျပည္မွ ခြဲထြက္မွ တိုင္းျပည္အတြက္ ပိုမိုအက်ဳိးရွိမည္ဟု ယူဆသူမ်ားရွိသက့ဲသို႔ အိႏၵိယျပည္ႏွင့္တြဲေနမွ ပိုအက်ဳိးရွိမည္ဟု ယူဆသူမ်ား လည္းရွိေနပါသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုလွ်င္ အိႏၵိယျပည့္ႏွင့္ ျမန္မာျပည္ခြဲေရးတြဲေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ႏိုင္ငံေရးေလာကတြင္ ပဋိပကၡျဖစ္ေနပါသည္။ ခြဲေရးဘက္မွေခါင္းေဆာင္မွာ ဦးဘေဖျဖစ္၍ တြဲေရးဘက္မွေခါင္းေဆာင္မွာ ဦးခ်စ္လွဳိင္၊ ေဒါက္တာဘေမာ္တို႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။ (ေဒါက္တာဘေမာ္သည္ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ႏိုင္ငံေရးနယ္ထဲ ၀င္လာျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

          ပရိယာယ္အရာတြင္ အလြန္လိမၼာပါးနပ္ေသာ ၿဗိသိသွ်အစိုးရသည္ ခြဲေရးတြဲေရးျပႆနာကို မိမိတို႔မဆုံးျဖတ္လို၊ ျမန္မာအမ်ဳိးသားမ်ားကိုယ္တိုင္ ဆုံးျဖတ္ေစလိုသည္။ ထိုသို႔ဆုံးျဖတ္ႏိုင္ရန္ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပေပးမည္ဟု ေၾကျငာပါသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲ (၁၉၃၂)ၿပီး၍ တြဲေရးေထာက္ခံေသာ အမွတ္ေလာင္းမ်ား ပိုမိုအေရြးခံရေသာ္လည္း တိက်ျပတ္သားစြာ မဆုံးျဖတ္ႏိုင္ၾကသျဖင့္ ၿဗိသိသွ်အစိုးရသည္ (၁၉၃၅-ခု ျမန္မာျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအက္ဥပေဒအရ) ၁၉၃၇-ခုဧၿပီလ၁-ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာျပည္ကို အိႏၵိယျပည္မွခြဲထုတ္ေပးလိုက္ပါသည္။

          ေက်းလက္လုထုအေပၚတြင္ လြန္စြာၾသဇာႀကီးမားေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၏ အကူအညီကို ရယူလိုေသာ (၀ါ) ႏိုင္ငံေရးတြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို ခုတုံးလုပ္လိုေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား (အထူးသျဖင့္တြဲေရးသမားမ်ား)သည္ ေဖၚျပပါဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ႏိုင္ငံေရးမလုပ္သင့္ဟူေသာ စကားရည္လုပြဲတြင္ မ်ားစြာစိတ္၀င္စားၾကပါသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ထိုေန႔ည စကားရည္လုပြဲကို ေက်ာင္းသားမ်ားသာမက အျပင္ပ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားပါ တက္ေရာက္နားေထာင္ၾကသျဖင့္ တကၠသိုလ္သမဂၢခန္းမႀကီးတစ္ခုလုံး ျပည့္လွ်ံသြားပါသည္။

          ေကာလိပ္ေက်ာင္းေရာက္စ ေအာင္ဆန္းသည္ အဆိုကိုေထာက္ခံ၍ ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြးပါသည္။ အဆိုကိုေထာက္ခံျခင္းမွာကၽြန္ေတာ္အဆိုရွင္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္မဟုတ္ပါ။ မိမိယုံၾကည္ခ်က္အတိုင္း ေထာက္ခံျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

          အဂၤလိပ္စကားကို ေရလည္ပိုင္ႏိုင္စြာ မေျပာတတ္ေသးရုံမက လူဂိုက္မွာလည္း ဂြက်တတျဖစ္ေနရကား ေအာင္ဆန္းသည္ ပရိသတ္၏ ေလွာင္ေျပာင္ျခင္း ေအာ္ဟစ္ျခင္းကို ခံရပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ေအာင္ဆန္းသည္ မိမိေျပာလိုသည္တို႔ကို ၿပီးဆုံးေအာင္ေျပာဆိုၿပီးမွသာ ထိုင္ပါသည္။

          ထိုအခ်ိန္ကပင္လွ်င္ ေအာင္ဆန္းသည္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ စိတ္၀င္စား၍ မိမိယုံၾကည္ခ်က္ကို မေၾကာက္မရြံ႕ေဖၚျပသူ ျဖစ္ပါသည္။ မ်ားစြာေသာေကာလိပ္ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ဘြဲ႕ရေရး၊ ေက်ာင္းမွထြက္ေသာအခါ အလုပ္အကိုင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ရေရးတို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကေသာ္လည္း ေအာင္ဆန္းသည္ကား

 ႏိုင္ငံေရးအတြက္ ျပင္ဆင္ေနပါသည္။

နႏၵလ်န္ - ေရႊမိုးညွင္း