“ေမာင္”…….ႏြယ္အမွားေတြကိုေတာင္းပန္ရင္းနဲ႔
စာေရးလိုက္ပါတယ္။ ဟိုး…..အေ၀းတေနရာက လွမ္းျမင္ေနရေပမ့ဲ လမင္းႀကီးကို ေထြးပိုက္ခြင့္မရလို႔
တမ္းတငုိၿငည္းေနရတ့ဲ ကေလးတစ္ေယာက္လို ခုဆိုႏြယ့္ဘ၀ဟာ ၾကယ္ေတြမစုံတ့ဲညမို႔ ေမာင့္ကိုပဲတမ္းတငိုျငည္းေနရတာပါအမွန္ပါ။
ဘယ္သူမျပဳမိမိမႈဆိုသလို အာလုံးေတြဟာ ႏြယ္အမွားဆိုတာ ႏြယ္၀န္ခံပါတယ္။ မွားမွန္သိလိုက္ရေတာ့
ႏြယ့္အနားမွာ ေမာင္ကမရွိေတာဘူးေလ ရန္သူေတြေတာင္ အလံျဖဴျပလိုက္ရင္ ေျပၿငိမ္းမႈယူလို႔ရေသး
တာပဲေမာင္ ေမာင္နဲ႔ႏြယ္ဟာ ငါးႏွစ္ငါးမိုး ေပါင္းဖက္လာၾကတ့ဲအၾကင္လင္မယားေတြပဲ၊ ဒါေၾကာင့္
တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွားဖူးသူကို ျပဳျပင္ခြင္ေလးေပးပါဦးလို႔။ ပုထုဇဥ္လူသားေတြဟာ အမွားမကင္ၾကပါဘူး
ေမာင္၊ ႏြယ္ကလည္း အခ်စ္ကိုဦးစားေပးမိေတာ့မွားမိခ့ဲပါတယ္၊ ဒါေတြကိုအျပစ္လို႔ဆိုျခင္ရင္ေတာ့
အ့ဲဒီျပစ္ဒဏ္ေတြကို သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လုံး ျပဳံးၿပဳံးႀကီးျပန္ဆပ္သြားမယ္ေမာင္။
ခုခ်ိန္မွာ သားနဲ႔သမီးကလည္း ေမာင့္ကိုပဲ
တမ္းတေနတယ္ေမာင္ ။ ေမာင္ေမာင္ကလဲ ႏြယ့္အနားမွာမရွိေတာ့ ေမာင့္ရင္ခြင္ျပန္၀င္လာၿပီး
ႏြယ္တို႔ဘ၀သစ္ကိုျပန္စၾကရေအာင္ေမာင္။ ေမာင့္ကိုတမ္းတေနတ့ဲ
ႏြယ္(ခ)သဥၨာႏြယ္
စာတိုက္မွပို႔လာေသာ
သဥၨာႏြယ္ရဲစာကိုဖတ္ရင္း ဦးနႏၵမဥၨဴႏွဳတ္မွ တိုးတိတ္စြာ ႏြယ္….မင္းနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သက္မႈကလြန္ခ့ဲတ့ဲငါးႏွစ္ကတည္းက
အဆုံးသတ္ၿပီးၿပီေလ အနယ္ထိုင္ၿပီးစျဖစ္တ့ဲ ငါ့ႏွလုံးသားကို မင္းျပန္လွဳပ္ခါဖို႔ မက်ဳိးစားပါနဲ႔ေတာ့။
ျပာအတိက်ၿပီးတ့ဲ ငါ့ဘ၀ႀကီးကို ထပ္ၿပီးမီးမရႈိ႕ခ်င္ပါနဲ႔ေတာ့။ မင့္နာ မည္နဲ႔လိုက္ေအာင္
ႏြယ္တစ္ပင္လို ငါ့ဘ၀ႀကီးကို မရစ္ေႏွာင္ပါနဲ႔ေတာ့။
ငါ့ရဲ႕ပိုင္ဆိုင္မႈ အရာရာအားလုံးကို မင္းလုယူသြားခ့ဲၿပီးၿပီေလ
…………
ဦးနႏၵမဥၨဴဟာ
စိတ္ကိုယတိျပတ္ခ်လိုက္ၿပီး ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းကို ေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္ ---
ျဖဴလႊလႊစာရြက္ေပၚမွာေတာ့ ၿငိမ္သက္ေအးခ်မ္းေနၿပီျဖစ္တ့ဲ
သူ႔ရဲ႕ဘ၀ကိုေဖၚညႊန္းႏိုင္မ့ဲ အျပာ ေရာင္စာလုံးေလဒေတြက---
ႏြယ္တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ မင္းနဲ႔ငါဟာ ပတ္သက္မႈေတြရွိခ့ဲၾကပါတယ္။
ေသးေသးမႊးမႊားပတ္သက္မႈ ေတြမဟုတ္ပါ (၁၅၀၀)ကိေလသာႀကိဳးေတြနဲေႏွာင္ဖြဲ႕ထားတ့ဲ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ရတ့ဲလင္မယားအျဖစ္နဲ႔
ေလ။
ဘုရားေဟာေတြထဲမွာပါတယ္
သည္းခံျခင္းသည္ေအာင္ျမင္ျခင္းတ့ဲ
ဒို႔တစ္ေတြဟာ
ႏုနယ္ေသးတ့ဲ ပုထုဇဥ္လူသားေတြဆိုေတာ့ သည္းခံႏိုင္စြမ္းနည္းခ့ဲၾကတယ္ သည္းခံမႈဆိုတာ အတိုင္းတာတစ္ခုထိေတာ့
ရွိသင့္တယ္လို႔ လကၡံထားၾကေလေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕သည္းခံႏိုင္ရည္စြမ္းအားက တိုင္းတာမႈတစ္ခုထက္ေက်ာ္လြန္သြားခ့ဲပါၿပီ။
မင္းကဗုဒၶဘာသာမိသားစုကဆင္းသက္လာခ့ဲတ့ဲသူ
ကိုယ္ကဘာသာျခား၊ မိဘေတြကန္႔ကြက္တ့ဲၾကား ကေနကိုယ္တို႔ခိုးေျပးခ့ဲၾကတယ္၊ ဒါေပမ့ဲ မင့္ရဲ႕မိဘေတြရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္
ကိုယ္ဗုဒၶဘာသာကိုေလးစားလိုက္ နာခ့ဲတ့ဲ တက့ဲဗုဒၶဘာသာႀကီးျဖစ္ခ့ဲတယ္။
သားႀကီးေက်ာ္ေက်ာ္ကိုေမြးၿပီး သမီးေလးဖူးဖူး
လူလားေျမာက္စအရြယ္မွာ ငါတို႔ရဲ႕အိမ္ေထာင္ေရးဟာ သာယာမႈမရွိခ့ဲေတာ့ဘူးေလ။ ဒါေတြဟာသနားညာတာတတ္တ့ဲ
ငါ့ရဲစိတ္ဓာတ္ကိုပဲ ရိုိးမယ္ဖြဲ႕ရေလမလား၊ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ေမာင္ခိုကိုးရာမ့ဲေနခ်ိန္မွာ
ငါကအိမ္ေပၚကိုေခၚတင္ထားခ့ဲတယ္၊ အ့ဲဒီေနာက္ပိုင္း အခ်စ္ဆုံးဇနီး နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သစၥာေဖာက္မႈေတြကိုခံလိုက္ရတယ္။
ပတ္၀န္းက်င္ကေျပာၾကေပမ့ဲ မင့္အေပၚခ်စ္တ့ဲစိတ္ေတြေၾကာင့္
ယုံၾကည္ေပးဖို႔ျငင္းဆန္ခ့ဲတယ္ တေန႔ ေရႊေမွာ္ကအျပန္ မိုးသည္းတ့ဲညမွာ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ခ်စ္ရည္လူးေနတာကို
ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ငါေပါက္ကြဲ ခ့ဲရတယ္။ ဒါေပမ့ဲ သားနဲ႔သမီးရဲ႕မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ၿပီး
ငါခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္ခ့ဲပါတယ္။
အေရွ႕ေက်ာင္းဒုလႅဘရဟန္းခံပြဲမွာ ငါသာသနာ့ေဘာင္ကို
၀င္ေရာက္ခ့ဲပါတယ္ ငါရဲ႕ဘ၀ဟာ ရဟန္း သိကၡာနဲ႔ ၿငိမ္းေအးမႈအျပည့္ရခ့ဲပါတယ္။ ရဟန္းေဘာင္
ငါတလအျပည့္မွာ မင္းနဲ႔ေမာင္ေမာင္ ေက်ာင္းကိုေရာက္ ခ့ဲတယ္၊ “ဦးဇင္းလူမထြက္ေတာ့ရင္ ဦးဇင္းဒကာမကို
တပည့္ေတာ္ေစာက္ေရွာက္ပါရေစ” ဆိုၿပီးေတာင္းဆိုခ့ဲ ေတာ့ သားနဲ႔သမီးကို ငါ့မိဘအိမ္ပို႔ထားၿပီး
ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈကို လကၡံလိုက္တယ္။
ငါေဆာက္တ့ဲအိမ္ ငါရွာတ့ဲစီးစိမ္ေတြနဲ႔ မင္းတို႔မိုးမျမင္ေလမျမင္
ေပ်ာ္ခ့ဲၾကၿပီးၿပီေလ။ ဒါေတြကိုအားမရ လို႔ မင္းတို႔ရန္ကုန္ကိုေျပာင္းသြားခ့ဲၾကတယ္။ သားနဲ႔သမီးကိုလည္း
ငါ့မိဘအိမ္က မင္းတို႔လုယူသြားၿပီးၿပီ။ မင့္စာ ထဲကအတိုင္း ဘယ္သူမျပဳမိမိမႈဆိုသလို မင္းျပဳတ့ဲကံမင္းဘဲခံပါ
။ သားနဲ ့သမီးကိုေတာ့မင့္လက္ထဲမွာမထား ႏိုင္ဘူး၊ ငါမိဘေတြထံျပန္ေခၚထားမယ္။
ရဟန္းဘ၀ ငါးႏွစ္တာကာလမွာ ပထမႀကီးတန္းေရာက္သည္ထိ
ငါစာသင္ခ့ဲရတယ္၊ ငါတို႔သာသနာ့ ေဘာင္ဟာ အကာရံမဲ့တ့ဲေနရာမဟုတ္ဘူး ထြက္ခ်င္တိုင္းထြက္ၿပီး
၀င္ခ်င္တိုင္း၀င္လို႔ရတ့ဲေနရာမဟုတ္ဘူး။ ငါရင္ခြင္ထဲမင္ျပန္၀င္ဖို႔ေတာ့ အိပ္မက္ထဲေတာင္
ထည့္မမက္ပါနဲ႔။ ငါဒီေလာက္ထိ မရူးေသးပါဘူး၊ အခုဗုဒၶတရား ေတြ မနာဘူးေသးတ့ဲ၊ ငါတို႔လူမ်ဳိးမ်ားအတြက္
ေတာင္တန္းသာသနာျပဳသြားေတာ့မယ္ ။
မင့္ရဲစာကိုဖတ္လိုက္ရေတာ့ ငါမ်က္ရည္ေတြက်မိတယ္၊
ဒါေပမ့ဲမ်က္လုံးႏွစ္ဖက္ကက်တ့ဲမ်က္ရည္မ ဟုတ္ဘူး ရင္ထဲကက်တ့ဲမ်က္ရည္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေယာက္်ားတို႔က်တ့ဲမ်က္ရည္မို႔
ရင္ထဲမွာပဲစီးၿပီး ရင္ထဲမွာပဲ ခန္းသြားရပါၿပီ။ ခုေတာ့ သာသနာ့ေဘာင္၀င္ခါနီး မင့္အတြက္ေရးခ့ဲတ့ဲ
ကဗ်ာမမည္ စာမညီတ့ဲ ရင္တြင္းခံစား ခ်က္နဲ႔ပဲ ဒုတိယမိၸႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ႏြယ္……………….
က်မ်က္ရည္ ေငြပုလဲႏွင့္
ငိုပြဲလည္း ႏြဲခ့ဲရၿပီ၊
ကၽြမ္းလုလုအသည္းႏွင့္
လြမ္းပြဲလည္းႏြဲခ့ဲရၿပီ၊
ေၾသာ္……ခုေတာ့
ကၽြမ္းမႈလြမ္းမႈေတြေၾကာင့္
ဒုိႏွလုံးသားအစု
ေၾကကြဲလုၿပီမို႔
ေဒသနာအၿမိဳက္ေဆး
တိုက္ေကၽြးရာဗုဒၶရိပ္သာသို႔
ဖန္၀ါသကၤန္း ၀တ္ဆင္ျမန္းရန္
ၾကြလွမ္းေတာ့မွာမို႔
ႏႈတ္ဆက္ခ့ဲပါတယ္ႏြယ္။။။။။။။။
နႏၵလ်န္
(အခ်စ္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ၾကသူမ်ား) မွ
No comments:
Post a Comment